Nooit gedacht dat ik ‘innerlijke rust’ zou voelen.
Ik? Die woorden alleen al!
Ik denk dat ik altijd ver af heb gestaan van rust, mildheid en acceptatie van mezelf. Maar ik was moe, uitgeput en ik kon niet meer. Nu kan ik vol trots zeggen dat ik van mezelf hou. Ik ben een fantastische vrouw en ik mag er zijn.
Jeetje, dat heeft even geduurd voordat ik dat kon zeggen.

Een vrouw komt mijn praktijk binnen

Ik denk terug aan het moment dat ze bij me kwam.
Ze komt haast rennend mijn coaching praktijk binnen. Wat een energie! Ze komt ‘groot’ over en ze heeft een scherpe blik. Ze begint te vertellen, te ratelen.

Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld om bij je te komen. Ik wil het namelijk eerst zelf doen. Ik weet niet wat het is. Ik ben slim, succesvol en ik kan alles bereiken wat ik wil. Maar toch. Wat voel ik toch een frustratie. Het is nooit genoeg en het zal ook nooit genoeg zijn. Die aflatende drang om alles zo goed mogelijk te willen kunnen. Ik wil altijd de beste zijn en ik wil voldoen.

En nu ben ik bij jou en moet ik om hulp vragen. Steun zoeken bij de ander. Jak, dat ben ik niet gewend. Dat is zwak. Ik wil doorgaan en niet opgeven. Nu ben ik bang dat ik een burn-out krijg.
Maar mijn lichaam zegt stop.

Als opgeven en ziek zijn geen optie is

Ze is ver over haar grenzen gegaan, want ‘opgeven’ staat niet in haar woordenboek. Opgeven, dat is voor losers en dat wil ze absoluut niet zijn. Op haar school zijn al genoeg zieken en zij is de directeur. Het ziekteverzuim is hoog maar zij laat zich niet kennen. Tot nu toe dan. Haar overtuiging is dat je betaald wordt om te werken. Dus werken zal ze, hoe dan ook. Ziek zijn is geen optie.

Wat een moedige, krachtige vrouw zit er tegenover mij. En ik herken mezelf hier zo in. Daardoor weet ik ook dat ik haar kan helpen. We gaan samen deze weg bewandelen. Daar heb je moed voor nodig. Want dat actiegerichte deel in haar is ook zo vertrouwd. Dat deel brengt haar ook heel veel. Succes, iets bereiken en doelgerichtheid.

De gedachte om stil te staan en te gaan voelen, dat geeft haar een gevoel van ‘zachte smurrie’. We lachen hierom want zó is het voor haar. Ze is bang om haar hart te openen. Kwetsbaarheid tonen. Zich te laten dragen en steun te vragen. Dit vraagt van haar de weg naar binnen, intern in plaats van extern.

Stel jezelf de volgende vraag

Stel, ik heb een toverstokje, en jij zou je de volgende dag voelen zoals jij je wilt voelen. Hoe voelt dat dan?
Nadat we heerlijk in deze oefening stappen, komt haar coachvraag naar boven:

Haar coachvraag- “Ik wil meer ruimte innemen door zelf beslissingen te nemen. (1)

Je hebt meerdere delen

Een onmogelijke taak lijkt het haar. Contact maken met zichzelf, naar binnen gaan…mmm. Het is haar gewoon vreemd. Ze heeft niet door dat de oefening haar al in contact brengt met zichzelf. Met dat deel dat vrolijk, speels is en kan genieten. Dat deel geven we meer ruimte. Dat deel dat haar verrast, dat positief spannend is. Met lichtheid en humor. Heerlijk! En ook dát deel is sterk in haar. Het verdient alleen wat meer aandacht.

Het doelgerichte deel heeft iets te lang op haar schoot gezeten. Ze noemt dat deel haar Hulk. Hoe vertrouwd ze ook is aan Hulk, ze heeft ook een hard oordeel over. Hulk heeft het beste voor met je, maar het werkt niet langer meer.

Het is een patroon dat ze als kind heeft geactiveerd, maar nu functioneert het niet langer. En de Hulk is sterk. Hij geeft haar veel en tegelijkertijd kost het haar ook veel. Het verstikt haar, het remt haar af in haar creativiteit. Het maakt haar nukkig en leeg. Hulk laat haar piekeren. Ze is gewoon geen leuk persoon meer voor anderen. En voor zichzelf.

innerlijke rust

We laten de twee delen meer met elkaar samenwerken, zodat ze allebei op haar schoot mogen zitten.

Hoe doe je het?
Jouw opdrachten hebben mij zo geholpen. Ik hou namelijk van actie ? . Elke dag moest ik van jou de ontroering opzoeken. Of mensen zoeken die én leiding nemen én kwetsbaar zijn. Wat heb ik veel geleerd van hen. Het kan absoluut. Ik noem het kwetsbare kracht. Maar ook de dankbaarheid opdracht vond ik heerlijk om te doen. Want het zet je stil en echt even voelen. Waar ben ik dankbaar voor? En ik ben dankbaar voor jou Kiki.

Dit brengt mij ook naar mijn dankbaarheid. Door met deze machtig mooie vrouwen te werken, help ik ook mezelf. Want haar patroon zat (of zit soms nog) ook in mij. Maar ik ben er achter gekomen dat ik al weer zoveel milder ben geworden. Ik heb dit patroon zachter kunnen zetten. De volume is lager. En wat voelt dat goed.