Afgesneden.

Afgesneden van zichzelf.

Haar vurige ogen hebben me in haar greep. Zij vertelt me haar verhaal.
Mensen komen en gaan. Verdriet loopt samen met haar op. Werk valt haar zwaar. Maar zij heeft geleerd door te gaan.

En toch.. ze raakt op.

Ze kan niet meer, iets moet gebeuren. Maar hoe? Ze is het zó gewoon. Dit leven. Het is een bekend gevoel. Je raakt er aan gewend. Het is bijna comfortabel.

Dan ziet ze hem.

Ze kennen elkaar al lang, maar zien elkaar nu.
Ze explodeert.
Een kort verhaal over haar Kiki Kemp
Als een vulkaan barst haar hart open. Alles begint te stromen. Ze komt pieken en dalen tegen. En nog diepere dalen. Van regen naar storm. Van storm naar onweer.

De reis gaat alleen.

Zonder hem. Hij maakt een zelfde reis. Hij heeft haar alleen wakker geroepen.
De reis is overweldigend, soms ook te veel. Wil ze terug naar het huisje in de vulkaan. Naar die plek der gewoonte. Als ze dan weer even aanklopt bij haar oude huisje weet ze dat ze niet meer naar binnen zal gaan.
Ze loopt, rent en stroomt verder.
Besluiten worden gemaakt en het is alsof haar energie zich focust op hetgeen dat ze wil.
Het is een lange reis. Met bochten en paden die terug lijken te gaan. Maar daar in de verte ziet ze zichzelf. Daar wil ze naar toe.

Op reis Kiki Kemp

Alles komt tegelijk.

Alles komt goed.
Ik houd haar vast. In haar voel ik de woekering. De stroming.

Inspirerend.

Zij.

Zij die kiest voor zichzelf.

Vele wegen kent het leven

Vele wegen kent het leven, maar van al
die wegen is er een die jij te gaan hebt.
Die ene is voor jou, die ene slechts.
En of je het wilt of niet, die weg heb je te gaan.
De keuze is dus niet de weg, want die koos jou.
De keuze is de wijze, hoe die weg te gaan.
Met onwil om de kuilen en de stenen,
met verzet omdat de zon een weg die
door ravijnen gaat, haast niet bereiken kan.
Of met de wil om aan het einde van die
weg milder te zijn en wijzer, dan aan het begin.
De weg koos jou, kies jij ook hem?

Hans Stolp
Naar Dag Hammarskjöld