Ik zie mijn kind veranderen.
Helaas niet ten goede.
Ze zit sinds juni op school.
6 maanden geleden was alles nog goed.

De harde waarheid over perfectionisme

Ik weet nog haar eerste dag. Ze kan niet wachten. Ze huppelt met haar veel te grote rugtas naar school. Een grotere glimlach heb ik nog niet eerder gezien. Ze stapt dat grote gebouw in en doet meteen een stap terug. Oeps, toch wel heel groot. Haar kleine handje sluit zich in de mijne.

De juf geeft haar een hand en lacht vriendelijk. Ik mag bij haar blijven, en ze kruipt via haar stoel op mijn schoot. “ Mama, fijn dat je er bent”, fluistert mijn grote kleine meid. Ik neem haar nog wat steviger in mijn armen. Zo verlegen als ze is, zo stoer vertelt ze vijf minuten later me dat ik mag gaan. “Mam, er zijn geen andere mama’s meer. Ga maar naar huis.”

Ik heb er duidelijk meer moeite mee dan zij. Tegelijkertijd ben ik daar ook heel blij om. Fijn dat ze het goed heeft. Houden zo, want ze moet nog zo lang. Dat was toen.

Maar nu?
Nu zie ik haar veranderen. Dat uitbundige dat zo eigen is aan haar verdwijnt. Ze moet zo veel stilzitten, zo veel luisteren. Elke maandagochtend is ze boos omdat ze naar school moet. En ze doet het wel hoor, maar ik voel haar gespannenheid. Haar lijfje geeft allang het antwoord. Ze past zich aan. Ze doet zoals het hoort.

Dat eindeloze vrije meisje is angstig geworden. Angstig om niet te voldoen. Angst om niet een hoge score te halen. Om niet aanvaard te worden. Want je moet in de pas lopen. Hoe jong dan ook.

Het doet me pijn als ik dit schrijf. Mijn dochter, de toekomst, beroofd van haar echtheid en haar kracht. Nu al….

Ik maak me zorgen want de grote versie van mijn dochter zie ik dagelijks in mijn praktijk.

In Misha zie ik mijn dochter, en Misha is 34 jaar. Ze verlangt naar een leven waar zij gewoon goed is zoals ze is.
Toch lukt dat haar niet.

Hoe was je als kind?

De harde waarheid over perfectionisme

Ze heeft altijd ‘moeten’ presteren. Op school, met sporten, genoeg vriendinnen hebben. Nu op Facebook heeft ze vrolijke selfies, gezellige vriendinnenuitjes. En thuis? Thuis is ze die geordende, georganiseerde, nette moeder, met keurig geklede kinderen. Haar man bewondert haar hierom.

Ze heeft het allemaal perfect op orde. En toch is er die knagende angst. Want ze beseft heel goed: “Ik zorg voor iedereen. Om me maar geliefd en gewaardeerd te voelen”. Omdat ze het zelf zo heeft gemist.

Wat ‘moet’ je allemaal van jezelf?

Ik weet het antwoord al want Misha is niet de enige. Alles moet steeds maar sneller, altijd moet er meer en het moet beter. Die woorden ‘meer’ en ‘beter’ typeren mijn gesprekken. Ik ervaar altijd een grote druk bij hen. Ze worden meegezogen in ‘hoe het hoort’. En uiteindelijk gaan ze ook geloven dat het zo moet.

Jouw denken, doen en voelen worden gestuurd door de druk van perfectionisme.

Bij zo goed als iedereen is het patroon van perfectionisme ontstaan tijdens hun kindertijd¹. Naarmate je ouder wordt, wordt het sterker. Uiteindelijk maakt het je ziek of ongelukkig. Een laag zelfbeeld, uitstellen, willen loslaten, al die ‘klachten’ zijn vormen van perfectionisme.

Hulp vragen is lastig voor mensen met perfectionisme

Misha heeft bergen verzet om hier bij mij te komen. Want zoals ze zelf zegt: “Ik ben niet geneigd om snel hulp te vinden. Ik ontkende heel lang dat er een probleem was. Ik ben namelijk een type die alles alleen ‘moet’ kunnen oplossen. Nu ben ik bang dat ik het inderdaad niet aan kan, dat ik faal en dus minderwaardig ben. En tja, hulp aanvaarden vind ik zwak. Ik heb nog nooit om hulp gevraagd.”

Dit raakt mij zelf ook. Want ik herken het zo goed. Niet om hulp mogen vragen, want dat is zwak, dat doe je niet. Ik ervaar een enorme drive bij haar, van alleen maar gaan, gaan, gaan. Ze wordt opgejaagd omdat ze bang is om ‘stil te staan’.

En juist dat stilstaan gaan we doen. In het nu, in contact met jezelf. Maar als je stilstaat leer je bij je gevoel te komen. En eigenlijk weet je het al; je hebt een sterke behoefte aan goedkeuring, liefde en aandacht, die je nooit of onvoldoende gekend hebt vroeger. Je gaat ook beseffen dat het dus allemaal niet zo perfect is.

Wat is perfectionisme?

waarheid-4

De kern van perfectionisme is de voortdurende zoektocht naar aanvaarding en bevestiging door anderen¹. Perfectionisme is niet vrijblijvend. Het raakt ons denken, doen en voelen. Het doet ook iets met ons lichaam, stress. En die stress maakt ons ziek en ongelukkig.

Op zich is er niet iets mis met perfectionisme. De lat hoog leggen, streven naar een beter leven, een betere job, een betere relatie, een betere gezondheid – het zijn mooie doelen. Maar het kan doorschieten. Het wordt dan een valkuil, want het ideale lichaam, de ideale job, de ideale relatie bestaan niet.

Perfectionisme kan je niet los zien van jouw eigen geschiedenis. Het is een diepgeworteld patroon dat begonnen is in de kinderjaren.

Wie ben je zonder perfectionisme?

Best confronterend om te lezen toch? Kan me voorstellen dat het pittig is als je jezelf herkent in sommige zaken. Misschien wil je hier helemaal niet mee geconfronteerd worden. Maar weet je wat het is, we leggen zelf allemaal die lat te hoog.

Onder dat perfectionisme, ligt contact maken, creativiteit en vooral veel vrijheid. Stel je eens voor als je dat patroon van perfectionisme niet meer zou hebben?

Perfectionisme is een patroon. Je bent geen perfectionist. Je bent veel meer dan dit patroon alleen. Je kan een goede vader of moeder zijn, een leuke vriendin, een waardevolle medewerker.

En dat patroon kan je doorbreken

De harde waarheid over perfectionisme

Er is licht aan de andere kant van de tunnel 😉

Vraag een gratis sessie met mij aan. Dan hebben we het er over. Ik kan je helpen met het ontwikkelen van alternatieve denkpatronen, mild zijn voor jezelf en weer te genieten van het leven. Van jezelf.

Ik ben dagelijks bezig met mijn perfectionisme. Ik weet dat het nare gevolgen heeft. Ik wil het niet doorgeven aan mijn dochter. Dat probeert de buitenwereld wel.

Ik kan je hier mee helpen.

Hulp zoeken en accepteren van anderen is juist wat ons tot mens maakt.

Boek die gratis sessie hier

P.S. Speciale PS voor ouders

Zie dit ook als uitnodiging voor een gesprek met mij. Ik wens jullie een mooi nieuw voorbeeld tegenover jullie kinderen, zodat jullie zelf ook echt van het leven kunnen genieten. Boek die gratis sessie hier

 

 

Bron: ¹ Zeg me dat ik ok ben – Marcel Hendrickx